ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Εκλογές. Τελική Ευθεία. Μία εβδομάδα πριν από την κάλπη. Θα σταθεί η Αριστερά στο ύψος των περιστάσεων στις επερχόμενες εκλογές; Ή μήπως το στοίχημα είναι αλλού;

Την τελευταία 20ετία ο χώρος της Αριστεράς στην Ελλάδα έχει επιδείξει μια αξιοπερίεργη, μα διόλου ευκαταφρόνητη πορεία: από το "αριστερά τηε Αριστεράς βρίσκεται η Δεξιά" του βρώμικου '89 των σκανδάλων, της αποστασίας και της συγκυβέρνησης του τότε Συνασπισμού (Φλωράκης - Κύρκος) με τη Ν.Δ. (Μητσοτάκης), μέχρι την κινηματική δυναμική του αντιπολεμικού κινήματος, των καταλήψεων και των διεκδικήσεων στην παιδεία, του Δεκέμβρη του '08...

Η διάσπαση της Αριστεράς και η εσωστρέφειά της τη δεκαετία του '90 είχε σίγουρα ποσοτική επίπτωση στους κόλπους της, πετυχαίνοντας όχι μόνο τη διάσπαση των κατώτερων στρωμάτων και της εργατικής τάξης, αλλά και την ανατροπή των ιδεολογικών συσχετισμών της κοινωνικής δομής. Σε βάθος χρόνου, υιοθετώντας ωριμότερη κριτική σκέψη και άποψη και αναζητώντας πλέον τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς, καταλήγουμε στο εξής: η Αριστερά δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό της ως "ζωντανό κύτταρο που αντιδρά στις παθογένειες ενός νοσούντος οργανισμού με ιδιότητες αυτοίασης".

Συγκεκριμένα, η λανθάνουσα κατάσταση στην οποία υπέπεσε η Αριστερά την δεκαετία του '90, πέρα από τις ποσοτικές τις επιπτώσεις, συνέβαλε στην ιδεολογική και πολιτική ωρίμανση των εκάστοτε συνιστωσών της που παρατηρείται σήμερα, ξεπερνώντας ιδεολογικά τέιχη και πολιτικά τέλματα, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση για το οικοδόμημα της συσπείρωσης και συνεργασίας αυτών. Τα παραδείγματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ είναι το αποτέλεσμα των παραπάνω. Με διαφορετικές αφετηρίες και στόχους, με διαφορετικές ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτικές προσεγγίσεις, οι μεν συμπληρώνουν τους δε.

Κρίνοντας τις θέσεις και τα λεγόμενα των προεκλογικών προγραμμάτων τους, αλλά και παρακολουθώντας τη διαρκή δράση τους από τις αρχές του '00 μέχρι και σήμερα (αναφέρομαι στις συνιστώσες τους), διακρίνω τον εξής διαχωρισμό ανάμεσα στις δύο αυτές συνεργασίες ως προς τον ρόλο που καλούνται να παίξουν στο σημερινό πολιτικό σκηνικό: οι μεν καλούνται να αναλάβουν το βάρος της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, οι δε το βάρος της εξωκοινοβουλευτικής αξιοποίησης της και διαμόρφωσης της κινηματικής δυναμικής. Πιο απλά, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να εδραιώσει την αριστερή αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο (κάτι στο οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς το ΚΚΕ) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αναδείξει, να συσπειρώσει και να εδραιώσει τη φωνή των κινημάτων που παλεύουν και διεκδικούν συλλογικά και μαζικά ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

Τα αντιπολεμικά, μαθητικά, φοιτητικά, εκπαιδευτικά και εργατικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωμα την έκρηξη του Δεκέμβρη, βλήθηκαν όσο ποτέ άλλοτε, από εσωγενείς (ΚΚΕ) και εξωγενείς (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) παράγοντες, για διάφορους λόγους και οφέλη. Η δυναμική όμως που γεννήθηκε είναι μη αναστρέψιμη και αποτελεί το πλέον γόνιμο έδαφος για την ανασύνθεση και σύμπτυξη του κοινωνικού ιστού, μέσα από το δρόμο της συλλογικότητας. Η προσπάθεια μεταστροφής της κοινωνίας στο φοβισμό και το συντηρητισμό βρίσκει απέναντί της τη συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων.

Εν κατακλείδι, μήπως λοιπόν το στοίχημα είναι αλλού; Μήπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, να επανακτήσει η Αριστερά τη θέση που της αρμόζει στην κοινωνία; Αισιόδοξα τα εγχειρήματα των 2 συνεργασιών, το μέλλον θα δώσει την απάντηση...

ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ