Ταξίδι...

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες
των αλήτικων παπουτσιών μου.
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.
Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει.
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε,
την ώρα που απαυτωνόσαστε,
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας, στο σωματείο σας,
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω,
με τα αλήτικα παπούτσια μου
πάνω από τις στέγες σας
- όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς -
Δεν πιάνετε το κανάλι μου.
Μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος.
Ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι
αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας,
δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας.
Η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου.
Θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα, θαύμα".
Αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται.
Οταν εγώ καθαρίσω από εδώ
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν,
όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.
Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας.
θα έρθει η ώρα
που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" και "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας.
Μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε.

Τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μου.

Catlin’s Creed

George Catlin:

I love a people who have always made me welcome to the best they had.

I love a people who are honest without laws, who have no jails and no poorhouses.

I love a people who keep the commandments without ever having read them or heard them preached from the pulpit.

I love a people who never swear, who never take the name of God in vain.

I love a people who love their neighbors as they love themselves.

I love a people who worship God without a bible, for I believe that God loves them also.

I love a people whose religion is all the same, and who are free from religious animosities.

I love a people who have never raised a hand against me, or stolen my property, where there was

no law to punish for either.

I love a people who have never fought a battle with white men, except on their own ground.

I love and don’t fear mankind where God has made and left them, for there they are children.

I love a people who live and keep what is their own without locks and keys.

I love all people who do the best they can.

And oh, how I love a people who don’t live for the love of money!

George Catlin (1796-1872) was an American painter, author and traveler who specialized in portraits of Native Americans in the Old West and lived for a long near Native American Tribes.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

Εκλογές. Τελική Ευθεία. Μία εβδομάδα πριν από την κάλπη. Θα σταθεί η Αριστερά στο ύψος των περιστάσεων στις επερχόμενες εκλογές; Ή μήπως το στοίχημα είναι αλλού;

Την τελευταία 20ετία ο χώρος της Αριστεράς στην Ελλάδα έχει επιδείξει μια αξιοπερίεργη, μα διόλου ευκαταφρόνητη πορεία: από το "αριστερά τηε Αριστεράς βρίσκεται η Δεξιά" του βρώμικου '89 των σκανδάλων, της αποστασίας και της συγκυβέρνησης του τότε Συνασπισμού (Φλωράκης - Κύρκος) με τη Ν.Δ. (Μητσοτάκης), μέχρι την κινηματική δυναμική του αντιπολεμικού κινήματος, των καταλήψεων και των διεκδικήσεων στην παιδεία, του Δεκέμβρη του '08...

Η διάσπαση της Αριστεράς και η εσωστρέφειά της τη δεκαετία του '90 είχε σίγουρα ποσοτική επίπτωση στους κόλπους της, πετυχαίνοντας όχι μόνο τη διάσπαση των κατώτερων στρωμάτων και της εργατικής τάξης, αλλά και την ανατροπή των ιδεολογικών συσχετισμών της κοινωνικής δομής. Σε βάθος χρόνου, υιοθετώντας ωριμότερη κριτική σκέψη και άποψη και αναζητώντας πλέον τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς, καταλήγουμε στο εξής: η Αριστερά δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό της ως "ζωντανό κύτταρο που αντιδρά στις παθογένειες ενός νοσούντος οργανισμού με ιδιότητες αυτοίασης".

Συγκεκριμένα, η λανθάνουσα κατάσταση στην οποία υπέπεσε η Αριστερά την δεκαετία του '90, πέρα από τις ποσοτικές τις επιπτώσεις, συνέβαλε στην ιδεολογική και πολιτική ωρίμανση των εκάστοτε συνιστωσών της που παρατηρείται σήμερα, ξεπερνώντας ιδεολογικά τέιχη και πολιτικά τέλματα, δημιουργώντας την απαραίτητη βάση για το οικοδόμημα της συσπείρωσης και συνεργασίας αυτών. Τα παραδείγματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ είναι το αποτέλεσμα των παραπάνω. Με διαφορετικές αφετηρίες και στόχους, με διαφορετικές ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτικές προσεγγίσεις, οι μεν συμπληρώνουν τους δε.

Κρίνοντας τις θέσεις και τα λεγόμενα των προεκλογικών προγραμμάτων τους, αλλά και παρακολουθώντας τη διαρκή δράση τους από τις αρχές του '00 μέχρι και σήμερα (αναφέρομαι στις συνιστώσες τους), διακρίνω τον εξής διαχωρισμό ανάμεσα στις δύο αυτές συνεργασίες ως προς τον ρόλο που καλούνται να παίξουν στο σημερινό πολιτικό σκηνικό: οι μεν καλούνται να αναλάβουν το βάρος της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, οι δε το βάρος της εξωκοινοβουλευτικής αξιοποίησης της και διαμόρφωσης της κινηματικής δυναμικής. Πιο απλά, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να εδραιώσει την αριστερή αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο (κάτι στο οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς το ΚΚΕ) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αναδείξει, να συσπειρώσει και να εδραιώσει τη φωνή των κινημάτων που παλεύουν και διεκδικούν συλλογικά και μαζικά ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

Τα αντιπολεμικά, μαθητικά, φοιτητικά, εκπαιδευτικά και εργατικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, με αποκορύφωμα την έκρηξη του Δεκέμβρη, βλήθηκαν όσο ποτέ άλλοτε, από εσωγενείς (ΚΚΕ) και εξωγενείς (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) παράγοντες, για διάφορους λόγους και οφέλη. Η δυναμική όμως που γεννήθηκε είναι μη αναστρέψιμη και αποτελεί το πλέον γόνιμο έδαφος για την ανασύνθεση και σύμπτυξη του κοινωνικού ιστού, μέσα από το δρόμο της συλλογικότητας. Η προσπάθεια μεταστροφής της κοινωνίας στο φοβισμό και το συντηρητισμό βρίσκει απέναντί της τη συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων.

Εν κατακλείδι, μήπως λοιπόν το στοίχημα είναι αλλού; Μήπως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, να επανακτήσει η Αριστερά τη θέση που της αρμόζει στην κοινωνία; Αισιόδοξα τα εγχειρήματα των 2 συνεργασιών, το μέλλον θα δώσει την απάντηση...

ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου.

(Παρουσιάστηκε από τη Ν. Ρουμπάνη στα σεμινάρια του Προγράμματος, από 7 έως 15/12/02)
Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ξεκινούν από την ιδέα ότι δίκιο υπάρχει μόνο στη μία πλευρά...


Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό.

Προσπαθούσα να το διατηρώ ταχτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, που πήγαινε, από που ερχόταν κ.τ.λ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ'αυτά τα ρούχα. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήρθε με τα κόκκινα μαγουλά της και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λεει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι' αυτό το κορίτσι που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ' όλα αυτά έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φαω καλύτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμίσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

Με εκτίμηση

Ο λύκος

Τριήμερο στο Σκρα. Απέχει μόνο 4 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Π.Γ.Δ.Μ. Είναι ένα χωριουδάκι σε υψόμετρο περίπου 500μ. Εμείς στήσαμε σκηνές περίπου 3χμ έξω από το χωριό σ'ένα πανέμορφο μέρος με κταρράκτες και μια αρκετά μεγάλη λίμνη για τα δεδομένα του ποταμού. Τα νερά είναι παγωμένα όμως αξίζει να κάνεις μια βουτιά στην γαλάζια λίμνη, όπως επίσης και να περάσεις μια δυο μέρες στην περιοχή. Νομίζω οι φωτογραφίες τα λένε όλα...

Powwow Festival, Veria, Greece

Μια πολυ καλη κινηση και προσπαθεια, πρωτοτυπη και ουσιαστικη ελπιζω, που αξιζει να διαβασετε και να συμμετασχετε.
Καντε τον κοπο.
Μετραει.
Δειτε και ενημερωθειτε:
http://ethnicarts.blogspot.com/2009/06/powwow-in-veria.html

κείμενο του συντρόφου Ηλία Νικολάου

Οι δοκιμασίες, οι δυσκολίες, οι φυλακίσεις είναι σημάδια μιας υγιής ζωής. Μια ζωής που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν συμβιβάζεται, που ψάχνει και επιδιώκει αυτό που για κάποιους φαίνεται αδύνατο. Το αδύνατο δεν είναι κάτι το φανταστικό, αλλά αυτά που δεν προσπαθήσαμε ακόμα, που δεν πράξαμε ακόμα.Εδώ και σχεδόν έξι μήνες βρίσκομαι στα εκδικητικά κάτεργα της δημοκρατίας. Μια φυλάκιση σχεδιασμένη και βασισμένη στο ποιόν και στις αντιλήψεις μου. Οι δημιουργοί της, τα ένστολα σκυλιά της δημοκρατίας. Οι μέρες περνάνε, μέσα στους βουβούς και μίζερους τοίχους, σκέψεις έρχονται και φεύγουν, εικόνες περνάνε γρήγορα και άλλες κοντοστέκονται στο μυαλό μου, υπάρχουν όμως και εικόνες, στιγμές και συναισθήματα που δεν φεύγουν, δεν ξεχνιούνται είναι καλά ριζωμένα στην καρδιά της συνείδησης μου. Δεν ακουμπιούνται, δεν αλλοιώνονται, δεν θρυμματίζονται. Είναι στιγμές λύσσας και οργής, είναι εικόνες φωτιάς και εκκωφαντικών θορύβων, είναι συναισθήματα αγάπης και συντροφικότητας, είναι στιγμές και πράξεις, μιας πορείας ζωής που έχει ένα και μόνο σκοπό να κρατήσει ψηλά τη σημαία της αδιάλλακτης αξιοπρέπειας. Όπως ανέφερα και στο πρώτο μου γράμμα «ανήκω στο στρατόπεδο αυτών που έχουν για οδηγό την αξιοπρέπεια», από εκεί όλα για εμένα ξεκινούν και εκεί όλα τελειώνουν. Οι εχθροί πολλοί, όλοι οι κυρίαρχοι μηχανισμοί, οι χειροκροτητές τους, οι υπήκοοι τους, οι ψηφοφόροι τους, οι φρουροί τους, οι υπερασπιστές τους. Αυτές οι διαλυμένες και απελπισμένες μάζες που νιώθουν ευγνωμοσύνη κάθε φορά που αυξάνονται τα κατασταλτικά μέτρα, που νιώθουν ασφάλεια και χειροκροτούν όταν θωρακίζονται οι εξουσιαστές τους. Αποκαλούνε ζωή την πιο μίζερη επιβίωση. Μια επιβίωση με δόσεις, μια αξιοπρέπεια χαμένη κάτω από άμεσες και έμμεσες προσταγές. Από την άλλη πλευρά η περιβόητη τους δημοκρατία που εξοπλίζεται, θωρακίζεται και σκοτώνει φυλακίζει και διώκει ότι την εχθρεύεται. Το ζήτημα για εμάς δεν είναι αν είναι πολλοί, αν είναι οργανωμένοι, αν έχουν τα μέσα και τον τρόπο να μας χτυπήσουν, το ζήτημα είναι να θέσουμε τον εαυτό μας στον αγώνα. Σε έναν αγώνα όχι κάποιας ειρηνικής ιδέας, ενός όμορφου κόσμου ή κάποιας ουτοπίας, αλλά στον αγώνα της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της καταστροφής της εξουσίας. Η ύπαρξη μας κατακτιέται, διεκδικείται, δεν αγοράζεται ούτε πουλιέται στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στις πιστωτικές κάρτες των τραπεζών ,δεν σκύβει το κεφάλι και δεν συναινεί σε καμία σημαία κανενός έθνους, παλεύει και πολεμά τους εχθρούς της. Θέτουμε και πράττουμε ξεκάθαρα τις θέσεις και τις πρακτικές μας σε έναν αγώνα καθημερινό και δύσκολο. Όποια τεχνάσματα και αν δημιουργούν οι κυρίαρχοι περί τρομοκρατών, κουκουλοφόρων και πρακτόρων, τους απαντάμε ότι δεν φορέσαμε ποτέ το λουρί της υποταγής και της σιωπής. Με οδηγό την αξιοπρέπεια πορευόμαστε στο δρόμο για την ελευθερία. Με συντροφικούς χαιρετισμούς , Ηλίας Νικολάου 6/6/09 Άμφισσα

Obama, ο "άνεμος της αλλαγής"

Ας παρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Οι περισσότερο υποψιασμένοι για το ποιος-οι δημιουργούν τις συνθήκες και τα πλαίσια δράσης σε ένα σύστημα (οικονομικό - πολιτικό - κοινωνικό) γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε επιλογή δεν είναι τυχαία. Κάθε επιλογή έχει και ένα στόχο, συγκεκριμένο και ιδιοτελή. Δεν τίθεται θέμα θεωριών συνομωσίας, αλλά πραγματικότητας.

Είμαι επιφυλακτικός σε κάθε παρουσίαση ανθρώπου ως Μεσσία όπως αυτό και αν εκφράζεται, όχι γιατί είμαι μηδενιστής ή πεσιμιστής ή απαισιόδοξος ή μίζερος... Απλά και μόνο γιατί γνωρίζοντας κάποια πράγματα (γεγονότα και καταστάσεις) και υποψιαζόμενος άλλα τόσα, αρνούμαι να γίνομαι θεατής της συγκέντρωσης της "ελπίδας" οποιασδήποτε κοινωνίας, έθνους, κράτους σε ένα και μόνο ηγέτη, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την Αμερική...

Σιγά σιγά πλέον πέφτουν οι μάσκες και διαφαίνεται ολοένα και περισσότερο ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από τις επιλογές που γίνονται σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και για ποιους λόγους, και σίγουρα δεν είναι υπέρ μας... Η ίδια η Αμερκή είναι εγκλωβισμένη μέσα από τα χρέη της σε ένα οικονομικό καθεστώς και το ίδιο το πολιτικό της σύστημα με οποιονδήποτε επικεφαλής μετατρέπεται σε θίασο ενός λόμπι επιχειρηματιών και τραπεζιτών...

Ο Ομπάμα γνωρίζουμε όλοι ότι εκλέχτηκε από τον ίδιο λαό που έχει εκλέξει 2 φορές τον Μπους, με μαζική πρεσέλευση κόσμου στις κάλπες. Ο Ομπάμα χρησιμοποιώντας έξυπνα και μελετημένα το όπλο του Ιντερνετ, δημιούργησε εστίες και πυρήνες "στρατολόγησης" ψηφοφόρων σε κάθε κοινότητα των περιφερειών των μεγάλων αστικών κέντρων, όπου η φωνή του λόγου του έφτανε με "καθυστέρηση". Κινητοποιούνται οι ίδιοι οι πολίτες να επιτελέσσουν το προπαγανδιστικό έργο του συμβουλευτικού - εκλογικού επιτελείου του.

Αυτή η κινητοποίηση σε συνδυασμό με τις μεγάλες οικονομικές απολαβές από "μαζικές ενισχύσεις των 10$", κα8ώς επίσης με την προβολή της "πολιτικής της αλλαγής", τη φθορά εξαιτίας της πολιτικής πολιτικής του προκατόχου του, τις εξαγγελίες για μέτρα ενίσχυσης και θωράκισης της οικονομίας εν μέσω κρίσης και φυσικά τη στήριξη του ελιτίστικου λόμπι τραπεζιτών - μεγαλοεπιχειρηματιών (F.E.D., Halliburton, Exxon κλπ) έφεραν τον Ομπάμα στο Λευκό Οίκο... Δεν τίθεται θέμα ριζοσπαστικής αλλαγής της συνείδησης των Αμερικάνων, απλά και μόνο ο Ομπάμα και το επιτελείο του είχαν τις συνθήκες και τις εκμεταλλεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο ώστε να προωθηθεί στην προεδρία.

Πλέον μπορούμε και μιλάμε ανοιχτά για το ποιος έχει πραγματική εξουσία και ποιος φαίνεται να έχει. Η εξουσία ενός Αμερικανού προέδρου σταματά εκεί που αρχίζουν τα οικονομικά συμφέροντα του προαναφερθέντος λόμπι τραπεζιτών - επιχειρηματιών. Η ίδια η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. καθορίζεται ανάλογα βάσει των αναγκών του λόμπι. Οι αμερικάνικες στρατιωτικές επεμβάσεις των τελευταίων χρόνων, μόνο σε οικονομικά οφέλη μπορούν να μεταφραστούν και όχι φυσικά για το λαό, ο οποίος παραμυθιασμένος με ένα "ιερό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" πληρώνει το τίμημα σε ζωές και οικονομική - εργασιακή ανασφάλεια.

Ο πολλά υποσχόμενος Ομπάμα τήρησε σιγή ιχθύος στην εισβολή του Ισραήλ στην υπό ισραηλινή κατοχή λωρίδα της Γάζας, και μόνο όταν ήταν πλέον δεδομένη η αποχώρηση των στρατευμάτων (έχοντας ή μη πετύχουν το σκοπό τους), έγιναν οι τυπικές συστάσεις συμόρφωσης επικαλούμενος πάντα το συμβούλειο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αμερική είναι και ο βασικότερος προμηθευτής των ισραηλινών εξοπλιστικών προγραμμάτων. Οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής θα παραμείνουν όπως και οι φιλοαμρεικανικές μεταβατικές κυβερνήσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ μέχρις οσότου εξαντληθούν οι πόροι πλουτισμού που προσφέρουν τα μέρη αυτά.

Ο Ομπάμα μπορεί πράγματι να προωθήσει κάποιες κοινωνικές αλλαγές, πάλι στα πλαίσια του επιτρεπτού. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι έχει την ελευθερία ενός πουλιού σε χρυσό κλουβί...

ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ

Πιστεύω εις ένα κόμμα, ευχή και κατάρα, διψασμένο για εξουσία, υποκινούμενο
και όχι ανεξάρτητο, πολεμιστή στα ακρότατα έδρανα, ηθικό αυτουργό σε όλες
τις αισχύνες, κοινωνικές και ατομικές.

Πιστεύω στις αναρίθμητες, απρόσωπες ψήφους που πήρε το κόμμα στους αιώνες
και εκκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακράτητη διάρροια.

Πιστεύω στον αδίστακτο, ανηλεή αγώνα του, που υμνεί και προσκυνά την ψήφο,
τη σπερμοδόχα πηγή ηγεμονίας, τυρρανίας και εξουσίας.

Πιστεύω στην καρδιά του ψηφοφόρου, το ξερασμένο κατακάθι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει η υποταγή με την ελευθερία.

«Ψηφίστε με!» κράζει το κόμμα. «Ψηφίστε με!», κράζει το κόμμα και γω το πρόβατο ακούω.

Μέσα μου επιθυμίες και απωθημένα, και τα κόμπλεξ μου όλα, και η μύξα
του εγκεφάλου μου, ακούμε δουλικά και υποτακτικά την κραυγή σου.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι ακούν και χύνουνται να σε ψηφίσουν, κόμμα, και λεν:
«εγώ για σένα μονάχα υπάρχω»

ΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι σε ψήφισαν, πορεύονται μαζί σου και λεν:
«εκσπερματώνω στο άκουσμά σου»

Και ΤΡΙΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι χλευάζουν και διαλαλούν, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο γνωμικό:


«ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥΤΟ, ΓΑΜΕΙ ΚΑΙ ΔΕΡΝΕΙ!»

Γεννημένος την 1η Ιουλίου

Ως γνωστό, από την 1η Ιουλίου η Ελλάδα εναρμονίζεται με τις ευρωπαϊκές οδηγίες και επιβάλλει "ολική απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους και ιδιωτικούς εργασιακούς χώρους και μερική απαγόρευση σε χώρους διασκέδασης και αναψυχής".

Επιτακτική ανάγκη, λένε οι μη καπνιστές, υπερασπιζόμενοι του δικαιώματός τους να μην καπνίζουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, για ρατσιστικό και ισοπεδωτικό μέτρο κάνουν λόγο οι καπνιστές, υπερασπιζόμενοι της επιλογής τους να καπνίζουν, ο καθένας πάλι για τους δικούς του λόγους. Το γεγονός ότι και οι δυο πλευρές επιχειρηματολογούν βάσει λογικής υπέρ ή κατά του μέτρου (παραπλανητικός διάλογος κατά την προσωπική μου άποψη και θα εξηγηθώ στη συνέχεια γιατί) οδηγεί σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: καθένας από εμάς πρέπει να έχει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής και βούλησης, το οποίο φυσικά συνεπάγεται το σεβασμό αυτού (σε αντίθετη περίπτωση ακυρώνεται η ύπαρξή του)...

Μετά από πολλά χρόνια ερευνών και μελετών από φορείς και ιδρύματα, ενημερωτικών ή προπαγανδιστικών, ανεξάρτητων ή καθοδηγούμενων, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη: το κάπνισμα είναι επιβλαβές για τον ανθρώπινο οργανισμό, περισσότερο για τους ενεργητικούς, λιγότερο για τους παθητικούς καπνιστές. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό, οπότε μπορούμε να πούμε ότι είναι θέμα συνειδητής, ως ένα μεγάλο βαθμό, επιλογής για κάποιον αν θα καπνίσει ή όχι. Κατά προσωπική άποψη, και δικαίωμά του.

Στη θεωρία, εκεί που αρχίζει η ελευθερία του ενός, σταματά η ελευθερία του άλλου... Γενική δημοκρατική αρχή με την οποία οι περισσότεροι γαλουχηθήκαμε από τα γενοφάσκια μας (αν και όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και κατανόηση οι ελευθερίες είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες...).

Στην κοινωνία όμως των αντιθέσεων, των αντιφάσεων και των διαχωρισμών, φαντάζει ουτοπικό...

Επί του θέματος, η ουσία της εν λόγω "διαμάχης" δεν έγκειται στον ίδιο το νόμο και τις λεπτομέρειές του, αλλά στην διαμάχη καθ'αυτή. Για μία ακόμη φορά, με αφορμή ένα ζήτημα προσωπικό για τον καθένα (κατ' αρχάς) και κοινωνικό κατ' επέκταση, δημιουργείται διχασμός και διαχωρισμός. Για μία ακόμη φορά, η συνοχή του κοινωνικού ιστού πλήττεται και αποδομείται με τη συγκατάθεσή μας. Για μία ακόμη φορά, η κοινωνία δέχεται εξωτερική παρέμβαση στις δομές της, στερώντας της την ουσιαστικότερη λειτουργία της, τον αυτοπροσδιορισμό της. Παρεμβατικοί κανόνες συμπεριφοράς που αποφασίζονται σίγουρα όχι στα "πλαίσια μιας ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας", ερήμην μας, χωρίς τη συγκατάθεσή μας και με μοναδικό σκοπό να διαχωρίσουν και να διχάσουν. Η λογική και ο σκοπός των παρεμβάσεων αυτών διαχρονικά, είναι στη βάση του "διαίρει και βασίλευε". Δημιουργημένα ψευτοδιλλήματα όπως υπέρ ή κατά του οποιουδήποτε νόμου ή πολιτικής (κάπνισμα, αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες, μακεδονικό, ελληνοτουρκικό, κυπριακό, άσυλο, ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων κλπ κλπ...) εξυπηρετούν μία και μόνο πολιτική: διχασμός της κοινωνίας, κατηγοριοποίηση και ταμπελοποίηση με πλασματικά κριτήρια, (κ)οπαδισμός και φανατισμός, φοβικά σύνδρομα, αποδόμηση κοινωνικής συνοχής, αδυναμία διεκδίκησης και αντίδρασης και, τέλος, προώθηση και επιβολή συγκεκριμένων "μέτρων και πολιτικών". Οι διαρκείς "κοινωνικοί εμφύλιοι" δεν είναι αυθύπαρκτοι αλλά δημιουργημένοι. Δεν αποφασίζονται από εμάς, αλλά εμείς τους διαπράττουμε. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση του ατομικού και κοινωνικού προσδιορισμού, ενώ στην ουσία μας εγκλωβίζουν σε μια λανθάνουσα κατάσταση, υποτακτική και χειραγωγήσιμη. Προωθείται συστηματικά ο "ανταγωνισμός" αντί της "ευγενούς άμιλλας", ο "διαχωρισμός" αντί της "ενότητας", η "εσωστρέφεια" αντί της "εξωστρέφειας", η "ατομικότητα" αντί της "κοινωνικότητας". Καθορισμένες και επιβεβλημένες ατομικές και κοινωνικές συμπρεριφορές αντί της ελευθερίας επιλογής, προσδιορισμού και βούλησης.

Είναι δικαίωμα και υποχρέωση του καθενός ο ελεύθερος ατομικός και κοινωνικός αυτοπροσδιορισμός στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού, ώστε να καταλήξει η ίδια η κοινωνία στον αυτοπροσδιορισμό και συμπεριφορισμό της. Μέχρι να το κατανοήσουμε, άλλοι θα επιλέγουν, θα αποφασίζουν, θα νομοθετούν και θα διαμορφώνουν τον κοινωνικό ιστό, "για το καλό μας", όπως έγραψε και ο Γιάννης Μηλιώκας...

Dwse mou enan logo gia na mhn pw psemata

Kai mias kai to skeftomoun posfata,tha ithela na mou peite thn apopsh sas gia thn h8ikh upostash tou psemmatos.Kai dwste mou ena epixeirhma gia na to kataripsw.

"Καψε" το "βραδυ" σου

Αθωες σκεψεις.., παιδικες, ανεμελες..Διχως ρεαλισμο και εμπειρια. Χωρις παραπανω σκεψη. Απλα..., κοντρα στο κατεστημενο. Σε αυτα που ζει ο καθείς, σε αυτα που περναει, σε αυτα που σκεφτονται οι αλλοι. Στη ζωη την ιδια..
Οι εμπειριες λιγες, μα τα συναισθηματα πολλα και εντονα. Δεν καθεσαι να ακουσεις "δεν ειναι ετσι...", "οταν μεγαλωσεις θα μαθεις...", "εχεις να δεις ακομα...", "παψε γιατι θα φας σφαλιαρα!!". Δε σου "λενε" τιποτα... Δε δινεις δεκαρα..
Μαθαινεις απο τις μουσικες που γουσταρεις. Παραμυθιαζεσαι απο τα μεγαλυτερα παιδια. Γνωριζεις απ' τη μοναξια σου...
Μεγαλωπιανεσαι με ονειρα άπιαστα. Μεγαλα κι απεριγραπτα. Αυτα που θελεις εκεινη τη στιγμη. Νομιζεις πως ετσι θα γινει. Δε θα βρεις εμποδιο να σε σταματησει! "Μπορω να αλλαξω τον κοσμο!!".
Τα αυτια σου βουιζουν απο σκουπιδια, που χρονο με το χρονο συσσωρευονται σε νομιμες χωματερες.. Ενω οι παρανομες μεσα σου σφιζουν απο ζωη και οργιαζουν. Λογικα θα μπορεις να ξεφυγεις. Εμεις ειμαστε παγιδευμενοι.
Ερχεται το πληρωμα του χρονου, κατ' εσαι(ε?), και κανεις ελευθερα ο,τι πραγματικα σου γουσταρει. Τα καις ολα! Απο βιβλια και βιτρινες, μεχρι τα κυτταρα σου. Βγαινεις, ξενυχτας, πινεις, βολτα στο μπαφραίιν. Κρεβατι; υπνο και συντροφους μεχρι αηδιας.Τερμα πια τα ξυπνητηρια και οι καταναγκαστικες προσευχες πρωινιατικα.
Ωριμαζεις. "Τι κανει ο ενας;", "τι κανει ο αλλος;", "Δε του φαινομαι καλα". Αρχιζεις και σκεφτεσαι αλλιωτικα απο τοτε. Λαου λαου παει το καινουριο παραμυθι.. Εισαι μεγαλος νομιζεις. Οχι τοσο, ομως, ωστε να μη σε παιρνει ο υπνος καθως το ακους.
Καληνυχτα..
Ας μη σε παρει ο υπνος αποψε..

Θα επρεπε να μαθαινουμε απο αυτους..

http://www.tvxs.gr/v3629

Την περηφανεια των προγονων των σημερινων ιθαγενων Αμερικανων, μπορει να την εχουν εξασθενισει.
Ευτυχως ομως, ακομα προσπαθουν και αγωνιζονται για τα δικαιωματα που τους κλεψανε.
Γιατι, η μοιρα που αλλοι επιλεξανε για το λαο αυτο, δεν τους αξιζει..

Σεβασμός προς τον άλλο...

Τι πάει να πει αυτό? Και πόσο αντικειμενικός μπορεί να είναι? Μπορείς να σκεφτείς πολλά. Ο δικός σου σεβασμός δεν σημαίνει οτί είναι ίδιος με τον σεβασμό του άλλου... Ίσως γιατί δεν είναι ίδια τα πιστεύω σου. Ίσως γιατί δεν είναι ίδια τα συναισθήματα. Το να σέβεσαι κάποιον σημάινει να μην τον κουράζεις και να μην νιώθει ότι τον πρασβάλεις... Και πολλά άλλα! Όλα αυτά ομως μπορεί να συγκρούονται με το δικό σου είναι και να νιώθεις τελικά ότι πρασβάλεσαι εσύ! Βέβαια μπορώ να καταλάβω τον σεβασμό για άτομα που είναι μεγαλύτερα από σένα και έχουνε ζήσει πολλα περισσότερα χρόνια. Δεν με νοιάζει αν είναι καλά ή "κακά", με νοιάζει που τα έχουνε ζήσει. Όλα τα άλλα μπερδεύονται...

Καθρεφτης..

νιωθω περιεργα. νομιζω πως ο κοσμος ΜΟΥ καταρεει γυρω μου. δεν πατω πια πουθενα. ουτε εχω στηριγμα. μονο μια ελπιδα πως θα με καταλαβει, θα προσπαθησει να με συνεφερει και εξανθρωπισει.
τωρα καθομαι κι ακουω αυτα που ελεγα κι εγω. λες και τα ηχογραφησα και ηδονιζομαι με τη φωνη, το υφος, το πνευμα, τα επιχειρηματα και τα λεγομενα μου γενικα.
την "πατησα". και μαλιστα ασχημα. ισως το ηθελα. ισως να το κυνηγουσα και να μη το καταλαβαινα. δε το περιμενα ετσι ομως. εχω πεσει απο τα συννεφα. κυριως, ομως, λογω του εαυτου μου. δε με ηξερα ετσι. δεν ειμαι εγω αυτος. νομιζω πως, πραγματικα, εχω ξεφυγει.. "Μα τα σιχαινομουν αυτα!!". "Γιατι το κανω αυτο και στους δυο!?!!". ποτε δε μου αρεσαν.
νιωθω να ειμαι στη γωνία.
και η λυση ειναι μία..

Για τον καθε "Αντώνη"....

Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης
έπαψε να ζει ρεμπέτης
θέλει πλούτη και παλάτια
και της Κάρμεν τα δυο μάτια

Επαράτησε τη βάρκα στο λιμάνι
κάτω στο Πασαλιμάνι
τραγουδάει κι όλο πίνει
ταυρομάχος πάει να γίνει

Μα ο άκαρδος ο ταύρος τον σκοτώνει
και στη γη τονε ξαπλώνει
σαν τον βλέπει η Κάρμεν κλαίει
πάει κοντά του και του λέει

Αχ Αντώνη μου, βαρκάρη μου σερέτη
τώρα μένω νέτη-σκέτη
μες στον κόσμο η καημένη
χήρα παραπονεμένη

Στιχοι: Πιπιτσα Οικονομου
Μουσικη: Σπυρος Περιστερης

Μη μεγαλοπιανεστε.
Μα μη σταματατε να ψαχνεστε.

Για τις εκλογές... Και όχι μόνο!

http://www.youtube.com/watch?v=GPokp6cxdPo
Ε ναι ρε φίλε!! Κάπως έτσι είναι τα πράγματα.... Κάτι ήξερε ο Νικόλας.

To tritzouro,to orthio to ekswteriko

Thymamai htan ena vrady sto polytexneio,eixe kryo kai emeis mpoukarame sto party san nhsticks.H mousikh htan taksidiara,ta pota phgainan ki erxontan.O panahs ekane ta PR tou kai kshgiotan kalhnuxtakias se megalo gunaikeio pososto.Alla kserei ti thelei kai tou dinw respect.Kai se kapoia fash skaei muth o basilias.Mas pire paramasxala pros ta eksw kai arxise na mas dinei thn evlogia tou.To pio eksupno noumero lene einai to 3.Moiazei me to apoluto apeiro ksaplwmeno kai miso apo thn kourash.Kai ena tria htan arketo gia na me paralusei.Emena kai allous 9.Mono o komparsos htan egkraths,mono toutos me th sobarothta tou xarize aploxera thn xara sthn parea.Kai oute pou to iksere.Komparse se eyxaristw pou hsoun siwpilos,se eyxaristw pou to xamogelo sou eksiswnwtan me 5lepta astamathta gelia pou erxontousan apo thn apenanti meria.na sai kala opou ki an eisai.

Back from the dead

Kai na pou emfanisthka kai pali meta apo merikous mhnes apraksias kai anuparksias. se enan kosmo xwris internet.de lew kalh htan h apotoksinwsh,yperoxes kai oi endiameses empeiries alla..to internet opws kai na to kanoume se sundeei meton kosmo.Kai an kapote hmoun ethismenos se ayto,twra den eimai.Kai an kapote den iksera pws na to xrhsimopoihsw,twra kserw.Me lene Niko kai eimai kala.Gia pollous logous.

Ένα ερώτημα...

Ζει ο άνθρωπος για να μαθαίνει ή μαθαίνει για να ζει; Αυτό είναι ένα ερώτημα που μου τρώει την ψυχή. Ψάξε μες τα βαθειά νερά της ψυχής σου μήπως και βρεις το νόημα της ζωής, μήπως βρεις γιατί είσαι εδώ και κολυμπάς σε μια άβυσσο που άλλοι σε φτύνουν και άλλοι σε γλείφουν.
Κοίτα ψηλά και μην θυμώνεις στην ζωή, το αίσθημα αυτό δεν σου αλλάζει την ψυχή. Σκέψου το κλάμα της μάνας για το χαμό του γιου της και την εξομολόγηση του πατέρα για τον ντοπαρισμένο γιο του.
προσπάθησε να δεις τη ζωή με άλλο μάτι, με τα μάτια ενός μικρού παιδιού χωρίς μίσος για το τίποτα,χωρίς θέληση για εξουσία και αφανισμό της κάθε οντότητας προς τιμήν της δικής σου.
Φτιάξε το δρόμο της ζωής σου με τη δική σου σκέψη και όχι με κανόνες και σκέψεις άλλων.
Γιατί ακόμα δεν βρίκαμε την μηχανή του χρόνου ωστε να μπορού με να διορθώνουμε τα λάθη σβήνοντάς τα, μπορούμε όμως να τα ξεχνάμε και να πάμε μπροστά απλά μαθαίνοντας από αυτά..