Επιτακτική ανάγκη, λένε οι μη καπνιστές, υπερασπιζόμενοι του δικαιώματός τους να μην καπνίζουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, για ρατσιστικό και ισοπεδωτικό μέτρο κάνουν λόγο οι καπνιστές, υπερασπιζόμενοι της επιλογής τους να καπνίζουν, ο καθένας πάλι για τους δικούς του λόγους. Το γεγονός ότι και οι δυο πλευρές επιχειρηματολογούν βάσει λογικής υπέρ ή κατά του μέτρου (παραπλανητικός διάλογος κατά την προσωπική μου άποψη και θα εξηγηθώ στη συνέχεια γιατί) οδηγεί σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: καθένας από εμάς πρέπει να έχει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής και βούλησης, το οποίο φυσικά συνεπάγεται το σεβασμό αυτού (σε αντίθετη περίπτωση ακυρώνεται η ύπαρξή του)...
Μετά από πολλά χρόνια ερευνών και μελετών από φορείς και ιδρύματα, ενημερωτικών ή προπαγανδιστικών, ανεξάρτητων ή καθοδηγούμενων, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη: το κάπνισμα είναι επιβλαβές για τον ανθρώπινο οργανισμό, περισσότερο για τους ενεργητικούς, λιγότερο για τους παθητικούς καπνιστές. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό, οπότε μπορούμε να πούμε ότι είναι θέμα συνειδητής, ως ένα μεγάλο βαθμό, επιλογής για κάποιον αν θα καπνίσει ή όχι. Κατά προσωπική άποψη, και δικαίωμά του.
Στη θεωρία, εκεί που αρχίζει η ελευθερία του ενός, σταματά η ελευθερία του άλλου... Γενική δημοκρατική αρχή με την οποία οι περισσότεροι γαλουχηθήκαμε από τα γενοφάσκια μας (αν και όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και κατανόηση οι ελευθερίες είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες...).
Επί του θέματος, η ουσία της εν λόγω "διαμάχης" δεν έγκειται στον ίδιο το νόμο και τις λεπτομέρειές του, αλλά στην διαμάχη καθ'αυτή. Για μία ακόμη φορά, με αφορμή ένα ζήτημα προσωπικό για τον καθένα (κατ' αρχάς) και κοινωνικό κατ' επέκταση, δημιουργείται διχασμός και διαχωρισμός. Για μία ακόμη φορά, η συνοχή του κοινωνικού ιστού πλήττεται και αποδομείται με τη συγκατάθεσή μας. Για μία ακόμη φορά, η κοινωνία δέχεται εξωτερική παρέμβαση στις δομές της, στερώντας της την ουσιαστικότερη λειτουργία της, τον αυτοπροσδιορισμό της. Παρεμβατικοί κανόνες συμπεριφοράς που αποφασίζονται σίγουρα όχι στα "πλαίσια μιας ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας", ερήμην μας, χωρίς τη συγκατάθεσή μας και με μοναδικό σκοπό να διαχωρίσουν και να διχάσουν. Η λογική και ο σκοπός των παρεμβάσεων αυτών διαχρονικά, είναι στη βάση του "διαίρει και βασίλευε". Δημιουργημένα ψευτοδιλλήματα όπως υπέρ ή κατά του οποιουδήποτε νόμου ή πολιτικής (κάπνισμα, αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες, μακεδονικό, ελληνοτουρκικό, κυπριακό, άσυλο, ιδιωτικοποίηση πανεπιστημίων κλπ κλπ...) εξυπηρετούν μία και μόνο πολιτική: διχασμός της κοινωνίας, κατηγοριοποίηση και ταμπελοποίηση με πλασματικά κριτήρια, (κ)οπαδισμός και φανατισμός, φοβικά σύνδρομα, αποδόμηση κοινωνικής συνοχής, αδυναμία διεκδίκησης και αντίδρασης και, τέλος, προώθηση και επιβολή συγκεκριμένων "μέτρων και πολιτικών". Οι διαρκείς "κοινωνικοί εμφύλιοι" δεν είναι αυθύπαρκτοι αλλά δημιουργημένοι. Δεν αποφασίζονται από εμάς, αλλά εμείς τους διαπράττουμε. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση του ατομικού και κοινωνικού προσδιορισμού, ενώ στην ουσία μας εγκλωβίζουν σε μια λανθάνουσα κατάσταση, υποτακτική και χειραγωγήσιμη. Προωθείται συστηματικά ο "ανταγωνισμός" αντί της "ευγενούς άμιλλας", ο "διαχωρισμός" αντί της "ενότητας", η "εσωστρέφεια" αντί της "εξωστρέφειας", η "ατομικότητα" αντί της "κοινωνικότητας". Καθορισμένες και επιβεβλημένες ατομικές και κοινωνικές συμπρεριφορές αντί της ελευθερίας επιλογής, προσδιορισμού και βούλησης.
Είναι δικαίωμα και υποχρέωση του καθενός ο ελεύθερος ατομικός και κοινωνικός αυτοπροσδιορισμός στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού, ώστε να καταλήξει η ίδια η κοινωνία στον αυτοπροσδιορισμό και συμπεριφορισμό της. Μέχρι να το κατανοήσουμε, άλλοι θα επιλέγουν, θα αποφασίζουν, θα νομοθετούν και θα διαμορφώνουν τον κοινωνικό ιστό, "για το καλό μας", όπως έγραψε και ο Γιάννης Μηλιώκας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου