Καθρεφτης..

νιωθω περιεργα. νομιζω πως ο κοσμος ΜΟΥ καταρεει γυρω μου. δεν πατω πια πουθενα. ουτε εχω στηριγμα. μονο μια ελπιδα πως θα με καταλαβει, θα προσπαθησει να με συνεφερει και εξανθρωπισει.
τωρα καθομαι κι ακουω αυτα που ελεγα κι εγω. λες και τα ηχογραφησα και ηδονιζομαι με τη φωνη, το υφος, το πνευμα, τα επιχειρηματα και τα λεγομενα μου γενικα.
την "πατησα". και μαλιστα ασχημα. ισως το ηθελα. ισως να το κυνηγουσα και να μη το καταλαβαινα. δε το περιμενα ετσι ομως. εχω πεσει απο τα συννεφα. κυριως, ομως, λογω του εαυτου μου. δε με ηξερα ετσι. δεν ειμαι εγω αυτος. νομιζω πως, πραγματικα, εχω ξεφυγει.. "Μα τα σιχαινομουν αυτα!!". "Γιατι το κανω αυτο και στους δυο!?!!". ποτε δε μου αρεσαν.
νιωθω να ειμαι στη γωνία.
και η λυση ειναι μία..