κείμενο του συντρόφου Ηλία Νικολάου

Οι δοκιμασίες, οι δυσκολίες, οι φυλακίσεις είναι σημάδια μιας υγιής ζωής. Μια ζωής που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν συμβιβάζεται, που ψάχνει και επιδιώκει αυτό που για κάποιους φαίνεται αδύνατο. Το αδύνατο δεν είναι κάτι το φανταστικό, αλλά αυτά που δεν προσπαθήσαμε ακόμα, που δεν πράξαμε ακόμα.Εδώ και σχεδόν έξι μήνες βρίσκομαι στα εκδικητικά κάτεργα της δημοκρατίας. Μια φυλάκιση σχεδιασμένη και βασισμένη στο ποιόν και στις αντιλήψεις μου. Οι δημιουργοί της, τα ένστολα σκυλιά της δημοκρατίας. Οι μέρες περνάνε, μέσα στους βουβούς και μίζερους τοίχους, σκέψεις έρχονται και φεύγουν, εικόνες περνάνε γρήγορα και άλλες κοντοστέκονται στο μυαλό μου, υπάρχουν όμως και εικόνες, στιγμές και συναισθήματα που δεν φεύγουν, δεν ξεχνιούνται είναι καλά ριζωμένα στην καρδιά της συνείδησης μου. Δεν ακουμπιούνται, δεν αλλοιώνονται, δεν θρυμματίζονται. Είναι στιγμές λύσσας και οργής, είναι εικόνες φωτιάς και εκκωφαντικών θορύβων, είναι συναισθήματα αγάπης και συντροφικότητας, είναι στιγμές και πράξεις, μιας πορείας ζωής που έχει ένα και μόνο σκοπό να κρατήσει ψηλά τη σημαία της αδιάλλακτης αξιοπρέπειας. Όπως ανέφερα και στο πρώτο μου γράμμα «ανήκω στο στρατόπεδο αυτών που έχουν για οδηγό την αξιοπρέπεια», από εκεί όλα για εμένα ξεκινούν και εκεί όλα τελειώνουν. Οι εχθροί πολλοί, όλοι οι κυρίαρχοι μηχανισμοί, οι χειροκροτητές τους, οι υπήκοοι τους, οι ψηφοφόροι τους, οι φρουροί τους, οι υπερασπιστές τους. Αυτές οι διαλυμένες και απελπισμένες μάζες που νιώθουν ευγνωμοσύνη κάθε φορά που αυξάνονται τα κατασταλτικά μέτρα, που νιώθουν ασφάλεια και χειροκροτούν όταν θωρακίζονται οι εξουσιαστές τους. Αποκαλούνε ζωή την πιο μίζερη επιβίωση. Μια επιβίωση με δόσεις, μια αξιοπρέπεια χαμένη κάτω από άμεσες και έμμεσες προσταγές. Από την άλλη πλευρά η περιβόητη τους δημοκρατία που εξοπλίζεται, θωρακίζεται και σκοτώνει φυλακίζει και διώκει ότι την εχθρεύεται. Το ζήτημα για εμάς δεν είναι αν είναι πολλοί, αν είναι οργανωμένοι, αν έχουν τα μέσα και τον τρόπο να μας χτυπήσουν, το ζήτημα είναι να θέσουμε τον εαυτό μας στον αγώνα. Σε έναν αγώνα όχι κάποιας ειρηνικής ιδέας, ενός όμορφου κόσμου ή κάποιας ουτοπίας, αλλά στον αγώνα της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της καταστροφής της εξουσίας. Η ύπαρξη μας κατακτιέται, διεκδικείται, δεν αγοράζεται ούτε πουλιέται στα ράφια των σούπερ μάρκετ ή στις πιστωτικές κάρτες των τραπεζών ,δεν σκύβει το κεφάλι και δεν συναινεί σε καμία σημαία κανενός έθνους, παλεύει και πολεμά τους εχθρούς της. Θέτουμε και πράττουμε ξεκάθαρα τις θέσεις και τις πρακτικές μας σε έναν αγώνα καθημερινό και δύσκολο. Όποια τεχνάσματα και αν δημιουργούν οι κυρίαρχοι περί τρομοκρατών, κουκουλοφόρων και πρακτόρων, τους απαντάμε ότι δεν φορέσαμε ποτέ το λουρί της υποταγής και της σιωπής. Με οδηγό την αξιοπρέπεια πορευόμαστε στο δρόμο για την ελευθερία. Με συντροφικούς χαιρετισμούς , Ηλίας Νικολάου 6/6/09 Άμφισσα