ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ

Πιστεύω εις ένα κόμμα, ευχή και κατάρα, διψασμένο για εξουσία, υποκινούμενο
και όχι ανεξάρτητο, πολεμιστή στα ακρότατα έδρανα, ηθικό αυτουργό σε όλες
τις αισχύνες, κοινωνικές και ατομικές.

Πιστεύω στις αναρίθμητες, απρόσωπες ψήφους που πήρε το κόμμα στους αιώνες
και εκκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακράτητη διάρροια.

Πιστεύω στον αδίστακτο, ανηλεή αγώνα του, που υμνεί και προσκυνά την ψήφο,
τη σπερμοδόχα πηγή ηγεμονίας, τυρρανίας και εξουσίας.

Πιστεύω στην καρδιά του ψηφοφόρου, το ξερασμένο κατακάθι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει η υποταγή με την ελευθερία.

«Ψηφίστε με!» κράζει το κόμμα. «Ψηφίστε με!», κράζει το κόμμα και γω το πρόβατο ακούω.

Μέσα μου επιθυμίες και απωθημένα, και τα κόμπλεξ μου όλα, και η μύξα
του εγκεφάλου μου, ακούμε δουλικά και υποτακτικά την κραυγή σου.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι ακούν και χύνουνται να σε ψηφίσουν, κόμμα, και λεν:
«εγώ για σένα μονάχα υπάρχω»

ΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι σε ψήφισαν, πορεύονται μαζί σου και λεν:
«εκσπερματώνω στο άκουσμά σου»

Και ΤΡΙΜΑΚΑΡΙΟΙ όσοι χλευάζουν και διαλαλούν, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο γνωμικό:


«ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥΤΟ, ΓΑΜΕΙ ΚΑΙ ΔΕΡΝΕΙ!»